De bank

Het was altijd een ervaring om bij haar op bezoek te gaan. Niet dat er nou zoveel bijzonders gebeurde, maar toch verveelde ik me nooit als ik bij haar kwam. Ze had zelf maar zelden iets interessants te vertellen, maar haar huis vertelde een ander verhaal. Ik kon er wegdromen naar verre bestemmingen terwijl ik bij haar op de bank zat. Die bank, minstens dertig jaar oud, is trouwens een verhaal op zich. Zijn eerste huid is volledig versleten, en zijn ontwerp is helemaal uit de tijd. Inmiddels heeft hij dan ook al verscheidene nieuwe foulards, batiks en doeken over zich heen gehad om zijn leeftijd te maskeren. De laatste vernieuwing was ongebruikelijk, maar beviel misschien wel het beste van al zijn metamorfoses.

De nieuwe garderobe van de bank kwam uit Marokko. Ze had hem zelf opgehaald in Rabat. Het was een handgeknoopt kleed met verschillende reliëfs, kleuren en materialen. En patronen ook. Gemaakt van kamelenwol en naar traditioneel gebruik. Haar dochter vertelde me een keer hoe ze eraan kwam, zelf hoorde ik haar er nooit over. Ik moet zeggen dat ik het een beetje ongeloofwaardig vond wat ze me vertelde, maar ze verzekerde me dat het echt haar moeder was die dit had gedaan.

Marokkaanse Kleden en meer

De kleden in Marokko zijn zo prachtig, dat je een hele vakantie kan besteden aan het bezichtigen ervan. Het leuke van Marokkaanse kleden bekijken, is dat je eigenlijk continu onderhouden wordt. Het is namelijk zo dat de kledenverkopers onvermoeibaar zijn en de gemiddelde toerist tot waanzin drijven. Maar als je een andere insteek hebt, zoals zij had op haar reis, wordt het zowaar interessant. Iedere kledenverkoper die dacht een gewillige prooi in haar te vinden als zij weer een winkeltje of hal in een van de kronkelige straatjes binnenstapte, vergiste zich flink. Nog voordat ze gevraagd had een bepaald kleed van dichterbij te mogen bekijken boden ze altijd een kopje zoete Marokkaanse muntthee aan. Na het twintigste kleed dat zij uiteindelijk voor zich liet uitrollen, en waarbij ze naar alle details en betekenissen van patronen en kleurgebruik vroeg, waren de verkopers zelf toe aan een hele pot met thee. Maar voordat ze deze zelf konden opdrinken vroeg zij alweer om een nieuw kopje bij het bestuderen van het weefwerk voor haar op de grond.

Uiteindelijk heb ik gehoord dat verschillende kledenverkopers die week met posttraumatische stress symptomen zijn opgenomen in de psychiatrische kliniek van Rabat. Toch is ze niet uit alle winkels met lege handen vertrokken. Het nieuwe uiterlijk van haar bank is het resultaat van haar marteling van verkopers. Het is goed mogelijk dat zij het mooiste kleed van Rabat, of misschien wel van Marokko heeft weten te bemachtigen.

Rabat

Terwijl we in stilte onze thee dronken, daar op de bank, herleefde ik in mijn verbeelding dit verhaal. Misschien had haar huis me wel veel meer te vertellen dan ikzelf met mijn oppervlakkige ditjes en datjes.